... niedługo wracam na antenę. Teraz jakby to określić, to jest znaleźc dobra wymówkę... nie mam warunków? Ok, nikt nie uwierzy. Ktokolwiek to czyta? Mi już to nie robi różnicy, właściwie nigdy nie robiło: zaczęłam pisać dla siebie i o ile nie zależało mi na zbytniej popularności, to coraz bardziej usuwałam się w cień. Myślałam nawet nad zablokowaniem dostępu do bloga i przerobieniu go na taki osobisty notatnik. Ale oczyszczająca funkcja anonimowej spowiedzi to wyjście nazbyt kuszące, aby z niego zrezygnować. Z jednej co prawda strony ja wiele potrafię ukryć, ale może dlatego coś innego musi uciec w internetową przestrzeń i tam się zaplątać w sieć. Zawsze jest też strach przed zdemaskowaniem, ale ja jestem tylko małym, niewyróżniającym się ziarenkiem. Po drugie (tamto było pierwsze), nad snami nie mam kontroli (chyba, że mam ale nawet wtedy wszystko można zrzucić na id), więc gdzie tu moja wina, gdzie jestem "ja" - ta z "dziennej zmiany"?

Podsumowując: Będę dalej pisała. 

...and blame the id for everything.

To może napiszę tyle, że dzisiaj sen był... szary, doprawdy. Były tam uciekające autobusy i znikające warzywniaki. Proza życia.